Trans Cuenca Spanje
Mountainbike trip zonder camper
van 29 september tot 6 oktober
De Trans Cuenca mountainbike trip start met een lus rond Teruel, de hoofdstad van de provincie Teruel in de regio Aragón. De stad is de dunst bevolkte provinciehoofdstad van Spanje en wordt omgeven door de ravijnen van de Sierra Albarracín en de Sierra de Gudar.
De route gaat dan noordwestwaarts naar Albarracín, de prachtige "roze" stad met de indrukwekkende stadsmuren. Het stadje staat op lijst van mooiste plaatsen van Spanje.
Van daar gaat het dwars door het ruwe gebergte van de Sierra Albarracín tot het stadje Tragacete in de provincie Cuenca in de regio Castilië-La Mancha.
Hier is het brongebied van vele lange rivieren van het Iberisch schiereiland. Op het ene moment biken we langs de bron van de Taag, die 1000 km verder in de Atlantische oceaan uitmondt en in de volgende vallei komen we bronnen tegen die 500 km de andere kant uit slingeren richting Middellandse zee.
We blijven 2 dagen in deze regio om daarna als laatste deel naar Cuenca te trekken.
Cuenca is een goed bewaard geheim, nog niet ontdekt door het toerisme. Cuenca vertaalt zelfs letterlijk als “rivierbekken”. Het is een streek die alles afwisselt: bergen, hoogvlaktes, canyons, fantastische rotsformaties en eindeloze wouden afgewisseld met alpenweiden.
Zondag 29 september
Proloog - Teruel - Teruel 29,5 km - 491 hm
Na aankomst op de luchthaven van Valencia en een busrit van 2 uur naar Teruel is er nog net tijd genoeg om een ritje te maken.
Eerst onze fietsen in elkaar steken op het binneplein van het hotel en dan de stad uit om de bergen ten oosten van Teruel even te verkennen.
We fietsen door het voorgeborchte van de Sierra de Gúdar.
De organisatie had een rit van 40 km uitgestippeld, maar het was een lastige dag en ik recupereer niet meer zo snel als die jonge gasten.
Daarom heb ik zelf een ingekorte versie gemaakt van 30 km. Die zal ik afrijden samen met mijn compagnon Daniël.
In de buurt loopt het parcours van de Montañas Vacías, de bekende off-road bikepacking route (zie link) die ik verleden jaar als solo-tocht gedaan heb. Het was dus niet zo moeilijk om een ‘shortcut’ te maken.
Onze rit heeft 476 hoogtemeters en dat is 200 meter minder dan de route van 40 km, een welgekomen aanpassing.
Na de ‘Montañas Vacías-shortcut' komen we na 20 km en via een hele steile afdaling op de Via Verde de los Ojos Negros (zie link). Dit is een van de vele Vias Verdes in Spanje; niet meer gebruikte spoorlijnen die zijn hersteld als fiets- en wandelroutes (zie link naar Vias Verdes). Hier vallen de rode rotsen meteen op, die dankzij de laagstaande zon een prachtig zicht bieden
Via Verde de los Ojos Negros met de rode rotsen in de avondzon.
Teruel, een prachtige, maar nauwelijks ontdekte stad in een uitgestorven gebied.
Hotel: Hotel Civera, Av. de Sagunto, 37, Teruel,
Dinner: Hotel Reina Cristina, in het cenrum van de oude stad, lekker buffet.
Maandag 30 september
Rit 1 - Teruel - Albarracin - 58,2 km - 1.329 hm
We verlaten Teruel en biken al snel off-road door een heel speciaal landschap met canyons uitgesleten in rode aarde. We komen snel in een meer bebost gebied en via het laguna de Bezas gaat het naar de top van de Peña de la Cruz (1534m). Naast de top is er een rotspartij die in de Spaanse burgeroorlog dienst deed als bunker. Hier is er toen heel fel gevochten en dit gebied werd echter nooit ingenomen door de troepen van Franco. Stille getuige van die bittere strijd zijn de verschillende bomen die hier nog vol kogels zitten.
Na de afdaling van de Peña de la Cruz fietsen over een gevarieerd parcours van gravelpistes en singletracks.
Even buiten Teruel: uitgesleten canyons
Peña de la Cruz, met Danny, Daniël en Jan
De laatste singletrack richting Albarracin is voor een groot deel onberijdbaar. Het is een heel steile afdaling met grote stenen en enorme rotsblokken waar je de fiets moet dragen... en een E-bike dragen is geen lachertje.
Voordat we binnen rijden in Albarracin doen we nog een hele steile lus naar de spectaculaire stadswallen, de Murallas de Albarracín. Deze stadswallen omvatten ook het Alcazar van Albarracín, het fort dat prijkt bovenop een indrukwekkende rots. We dalen af via een gat in de Murallas naar het Middeleeuws centrum met de smalle straatjes en nog meer historische gebouwen. Een prachtige afsluiter van deze eerste rit in lijn!
We genieten nog lekker na op het zonnige terras van het hotel. Dinner is voorzien in een restaurantje wat hogerop in het stadje maar dat kan pas vanaf 21:00 u.
We zijn in Spanje en in de mindere toeristische gebieden is dat nog de gewoonte.
Een beetje "erover"... : de laatste afdaling naar Albarracin
Alabarracin van op de stadsmuren
Hotel Arabia: Cta. de Teruel, 2, Albarracín
Dinner: Bar Restaurante Casino, in de oude stad.
Dinsdag 1 oktober
Rit 2 - Albarracin - Tragacete - 70,5 km - 1.350 hm
Eerst wat opwarmen over asfalt door de canyon van de Rio Guadalaviar. Dan gaan we off-road de berghellingen op richting het dorpje Guadalaviar. Het zijn prachtige tracks over een uitgestrekte hoogvlakte. We rijden naar het dorp via een pittige afdaling en een paar heel technische passages. Het is zalig biken hier!
Na 8 km in de vallei van de Guadalaviar: een lange stevige beklimming...
Na de klim komen we op een plateau waar het continu op en af gaat
Cross Country afdaling naar Guadalaviar
In Guadalaviar nemen we even tijd voor een cola op het terrasje van de enige café/shop in het dorp. Hier ben ik verleden jaar ook geweest tijdens mijn bike-packing avontuur Montañas Vacías.
Na de deugddoende pauze fietsen we via een asfaltweg tot de top van de Puerto de El Portillo. Vanaf hier begint het singletrack festijn: eerst langs de bovenloop van de Taag, met 1007 km lengte de langste rivier van het Iberisch schiereiland. Even verder komen we in de provincie Cuenca en passeren we de bron van de Rio Jucar met in de onmiddelijke omgeving de Estrecho del Infierno, een diepe kloof waar we enkel te voet door kunnen. Na een snelle afdaling komen we aan in Tragacete, waar we twee nachten zullen blijven.
Mijn collega's; Pieter, Daniël, Danny en Jan .
De Estrecho del Infierno
Hier en daar nog wat 'krasselen' voor we in Tragacete aankomen
Hotel El Gamo, Calle Fernando Royuela, 18, Tragacete
Dinner: Hotel El Gamo. Vis van bedenkelijke kwaliteit...
Woensdag 2 oktober
Rit 3 - lus - Tragacete - 64,5 km - 1.480 hm
Vandaag gaat Jan niet mee met ons groepje, hij is ziek en zal een dag rusten.
De eerste kilometers zijn afwisselend; pistes en singletracks met hier en daar een tricky afdaling. Er is ook een lange klim van 5 km op een brede asfaltweg.
Na 20 km komen we aan de bron van de Taag. We zijn er de eersten met ons drieën die daar aankomen. Geleidelijk komen de anderen er ook aan en blijven er een tijdje kuieren, het ideale moment voor een groepsfoto.
Naast de bron staan een aantal sculpturen gemaakt door José Gonzalvo Vives.
De hoogste symboliseert Vader Taag. De andere sculpturen stellen de drie provincies voor die toevallig samenkomen in de bron: Teruel (de stier en de ster), Cuenca (de heilige kelk en de ster) en Guadalajara (de ridder).
De bron van de Taag, tijd voor een groepsfoto
Singletrack langs de Taag
Vanaf de bron van de Taag volgen we een kilometerslange singletrack die parallel loopt met de rivier, die hier eigenlijk maar een klein beekje is.
De volgende klim is volledig off-road naar de top van de Mogorrita, met zijn 1865m de hoogste top van de provincie. Het uitzicht is hier overweldigend
Na een prachtige afdaling komen we opnieuw aan de Estrecho del Infierno, deze nauwe kloof waardoor de Rio Jucar naar beneden stroomt hebben we gisteren op het einde van de rit al gedaan maar dan in omgekeerde richting. Dat betekent dat we er opnieuw te voet doormoeten maar dan omhoog!!
Het is tillen en zweten om de zware E-bike de rivierbedding op te duwen. Wanneer ik opnieuw kan fietsen volgt er nog een hele steile klim met pieken tot 15%.
De top van de Mogorrita, 1865m
Na de Mogorrita, een zeer lange, snelle, maar prachtige afdaling
Boven op de col zijn we weer op het waterscheidingsgebied. De Rio Jucar, waar we voorbij gekomen zijn, vloeit naar de Middellandse Zee. De Rio Cuervo, die hier een paar km verder ontspringt, vloeit naar de Taag en zo naar de Atlantische oceaan.
Vooraleer we naar de bron van de Rio Cuervo kunnen moeten we een bijzonder steile singletrack naar beneden nemen, gemiddeld 20% met veel losse stenen en een steile afgrond. De moeilijkste stukken doe ik te voet. We komen op de grote weg waar een restaurant is en een grote parking. Van hier is het 1 km naar de bron van de Rio Cuervo, een Spaans nationaal monument.
Van daar kan je een shortcut recht naar het hotel nemen, of afwisselend nog een heel eind over pistes en alpenweiden terug naar Tragacete, We beslissen om de shortcut te nemen, het is al mooi geweest.
's Avonds voel ik me niet al te best, een verkoudheid steekt de kop op...
Af en toe een beetje tjolen is hier doodnormaal
De bron van de Rio Cuervo, mooie infrastructuur en prachtige omgeving.
Hotel en dinner: zelfde als gisteren
Donderdag 3 oktober
Rit 4 - Tragacete - Uña - 52,7 km - 1.300 hm
Als opwarming beginnen we met een asfalt klim die al snel off-road gaat en verder de uitgestrekte bossen in klimt. Door deze bossen heb ik verleden jaar ook gefietst, maar ik herken helemaal niets meer.
Na 32 km komen we aan het dorpje Las Majadas waar we op het pleintje een terrasje doen. Frank, een symphatieke Nederlander is er komen bijzitten.
Vanaf hier wordt het terrein wat meer open en biken we zigzag door de bizarre rotsformaties van Los Callejones (de “steegjes”).
Daarna volgt een lange piste parallel aan een rotswand, met verschillende spectaculaire uitzichtpunten en een variant over singletrack korter bij de afgrond. Prachtige uitzichten en veel gieren die nestelen op de rotswanden.
Los Callejones (de “steegjes”).
Vooraleer we aan de rotswanden komen: een klim van 300 meter aan 24% !!
We fietsen parallel aan een kilometers lange rotswand
Gieren in overvloed hier op de hoge richels
Als we bijna op het einde zijn kunnen we kiezen: een steil wandelpad naar beneden om zo op een (fietsbare) richel uit te komen en daarna een pittige singletrack tot vlakbij het hotel. Ofwel nog een heel eind langs verschillende viewpoints boven de rotswand biken tot aan een andere, ook pittige maar minder ruwe singletrack naar beneden.
We kiezen voor het tweede, want de "pittige singletrack'' betekent; fiets naar beneden dragen...
Hotel en dinner: Hotel Uña Serranía Encantada
We eten hier ons buikje rond; om 18:30u overvloedig tapas en om 20:30u. avondeten.
Vrijdag 4 oktober
Rit 5 - Uña - Molinos de Papel - 46,3 km - 860 hm
We warmen weer op via een eindje op asfalt. Daarna gaat het parcours al snel off-road.
Ik ben echter niet al te fris, de verkoudheid is erger geworden en ik beslis om de parallelle asfaltweg te nemen.
Ik heb afgesproken met de groep aan km 12 aan het Ciudad Encantada, de Betoverde Stad. Dit is een natuurpark met kalkstenen rotsformaties die in de loop van duizenden jaren zijn gevormd. Hier is de film Conan de Barbarian (1982) opgenomen (met Arnold Schwarzenegger).
Obligate wandeling langs, tussen, door en onder de meest bizarre rotsformaties. Biken is er helaas verboden maar al wandelend ook de moeite.
Ik voel me echter helemaal niet fit en halverwege de wandeling keer ik terug. Ik moet dringend naar het grote toilet.
Vreemde rotsen in het Ciudad Encantada
Na de wandeling in het Ciudad Encantada komen we aan de Mirador de Uña, met een prachtig zicht op de plaats waar we gisteren verbleven.,
Daarna gaat het via afwisselende pistes en lange, supertoffe en flowy singletracks tot aan het hotel in Molinos de Papel, op 7 km van Cuenca, waar we opnieuw twee nachten blijven.
Heel veel technische passages vandaag
Hotel Cueva del Fraile, mooi hotel maar een beetje vergane glorie.
Hotel en dinner: Hotel Cueva del Fraile,
voor 2 nachten, lekker restaurant met veel keuze
Zaterdag 5 oktober
Rit 6 - lus - Cuenca - Molinos de Papel - 31,6 km - 704 hm
Dag van de singletracks in en rond de kloven van de rio Huecar en de rio Jucar met bezoekje aan de oude stad van Cuenca. Ik ben nog steeds niet top en besluit het eerste deel te skippen. Ik fiets via de asfaltweg nar Palomera waar ik de groep opwacht.
Dat duurt echter wel een hele tijd want nadien hoor ik dat het een super technisch en gevaarlijk parcours was.
Op het pleintje in Palomera drinken we een cola op een terras. Vanaf dan rij ik samen met de groep richting Cuenca. Het is een prachtig gevarieëerd parcours met technische, maar haalbare singletracks. We krijgen zicht op de hangende huizen van Cuenca. Deze woningen uit de 15de eeuw zijn gebouwd op een uitstekende rotspunt aan de rand van een diep ravijn.
De hangende huizen van Cuenca
De Puente de San Pablo die de Huécar-kloof overbrugt en het klooster van San Pablo met het stedelijk gebied verbindt
Ons clubje, samen met de Nederlander Frank.
We drinken iets in de drukke oude stad en vervolgen via prachtig pad lang de Jucar-rivier waarna we 3,5 km klimmen naar de Mirador del Rey waar tevens een aantal communicatie antennes hoog boven de stad toornen. Hierna volgt nog een heel gevaarlijke afdaling, maar met de nodige voorzichtigheid gaat alles vlot.
Hierna is er een kilometerslange singletrack halverwege de canyon-wanden maar we besluiten om het minder moeilijk alternatief te nemen op het asfalt, het is mooi geweest!
In de buurt van de kathedraal de Santa María doen we een terrasje
Na het terrasje een afdalingske op de stadstrappen
Uitzicht van op de Mirador del Rey
Daar diep beneden rijdt onze Hollandse vriend Frank, wij kiezen de weg boven.
Zondag 6 oktober
We moeten vroeg op voor het ontbijt want om 8:30u vertrekt de bus naar de luchthaven van Madrid. We nemen afscheid van de rest en kijken terug op een hele mooi trip
Volledige route
